Waiting For You…

“…ตื่นจากผวังค์ได้แล้ว จะหลอกตัวเองทำไม กลับสู่ความจริงได้มั้ย เสียดายเวลา กี่วันที่เฝ้าทุ่มเทใจไป ได้แต่คว้าหัวใจว่างเปล่าคืนมา เวลาไม่เคยเป็นใจ…”

…เคยมีคนบอกฉันว่า “เวลาของคนที่รอ กับคนที่ขอให้รอไม่เท่ากัน”

การรอคอย….เป็นการพิสูจน์ความรักที่ยิ่งใหญ่มากแต่นั่นควรจะเป็นการรอคอยที่มีคุณค่าและมีความหวัง การรอคอยของคนรักที่อยู่ห่างไกลกัน การรอคอยให้คนรักมีความพร้อมที่เดินไปด้วยกัน การรอคอยให้ใครคนหนึ่งได้ตอบรับความรักและความจริงใจของเรา…..มันไม่ใช่แค่ 24 ชั่วโมง และเข็มนาฬิกาจะเดินช้าเป็นหนึ่งเท่าตัว

…เคยรู้สึกไหมว่าการรอคอยอะไรบางอย่างโดยที่ไม่รู้ว่าผลลัพธ์จะเป็นอย่างไรมันทรมานนะ

…เคยรู้สึกรึเปล่า บางครั้งเวลาที่เราคิดถึงคนที่เรารักทำไมมันทำให้เราเศร้าได้ขนาดนี้เพราะเราไม่รู้ว่าอะไรจะเกิดขึ้นบ้างไม่รู้ว่าพรุ่งนี้จะเป็นอย่างไรการตัดสินใจจะเป็นแบบไหน

…บางครั้ง เราอยากทิ้งทุกสิ่งเอาไว้หยุดการรอคอยทุกอย่างแล้วเดินหนีจากไปแต่หัวใจกลับกระซิบบอกว่าพรุ่งนี้มันอาจจะดีก็ได้นะ

…ทุกคำที่ฉันได้ยิน หรือไม่ว่าจะมาจากหนังสือเล่มไหน หลายเรื่องมีที่มาต่างกัน แต่สุดท้ายกลับจบลงแบบเดียวกัน

…ฉันนิ่งคิดกับตัวเอง…ฉันควรจะเลือกทางไหนเราควรจะรอ หรือ หยุดการรอคอยที่แสนทรมานนี้ซะที

…ฉันตอบตัวเองไม่ได้และเหนื่อยเกินกว่าที่จะพยายามหาคำตอบต่อไป

ขอบคุณจากหัวใจ…

…รู้ตัวเองอีกทีก็ผ่านพ้นมาจนปีใหม่ ฉันยังคงตื่นใจกับลมหนาวในเดือนธันวา รู้สึกว่าปีนี้ไม่เหมือนปีที่เคยผ่านมา เหมือนมันมีบางอย่างที่ขาดหายไป…

…เย้!!! Happy New Year สวัสดีปีใหม่ คำพูดที่ได้ยินจนกลายเป็นประโยคติดปากในช่วงสิ้นปี พร้อมคำอวยพรต่างๆนานา ขอให้มีความสุข สมหวัง ได้ทุกสิ่งที่ปราถนา รวยๆ เฮงๆ ก็ว่ากันไป เป็นอีกหนึ่งช่วงเวลาที่หลายคนมีความสุขได้อยู่กันพร้อมหน้า ได้พบปะญาติแบบรวมมิตร (นานๆเจอกันที) คนไกลได้กลับบ้าน ทุกคนมีรอยยิ้มที่สดใสข้ามนาทีปีใหม่ไปพร้อมๆกับคนพิเศษ (ลูกชิ้นไม่งอก) ความรู้สึกแบบนี้ทุกคนสามารถสัมผัสได้เมื่อสิ้นปีนี้ไปและปีใหม่มาถึง บางคนถึงขนาดวางแผนเที่ยวตั้งแต่ต้นปีเลยก็มี และฉันก็เป็นหนึ่งคนที่ได้ผ่านช่วงเวลาที่มีความสุขนี้มาพร้อมกับความรู้สึกมากมายที่บอกไม่ถูก ถึงแม้ว่าจะไม่ได้ไปเที่ยวดอยสอยดาวนั่งหาวอยู่ใต้พระจันทร์ (เต็มดวง) ก็เถอะ แต่ก็คุ้มกับการทำให้ใครอีกหลายๆคนที่ไม่รู้จักได้มีความสุข ได้ทำอะไรที่ไม่เคยทำอย่างเช่น ตีซี้ใครก็ไม่รู้ที่มาเที่ยวงานอย่างเมามันประหนึ่งว่ารู้จักกันมาแต่ชาติปางไหน แปลงกายเป็นเจ๊ย ณ เพชรบูรณ์ ตอนนี้ไปไหนใครที่จำได้ก็จัดการเปลี่ยนชื่อให้เรียบร้อย ดันไปเจอคนที่เล่นด้วยซะอีก เอ้า!!เจ๊ยก็เจ๊ย อ้ายแหยม..เจ๊ยอยากได้ดวงจันทร์ อยากได๋ อยากได้…ฮากันไปสามบ้านแปดบ้าน ฮามากมาย ฮาได้อีก นึกแล้วก็ยังอาย (ที่ทำไปหน่ะอายนะนั่น) ว่ากล้าทำได้ไง อ๋อ! ลืมไปได้ชื่อใหม่อีกชื่อ อันนี้คุณพี่ผู้ใจดีที่สถานีตั้งให้ ปุ้ย เชิญยิ้ม กะว่าถ้าไม่ได้เป็นดีเจก็จะไปเอาดีทางเล่นตลกแล้วนะเนี่ย ไม่เป็นไรหนูทำได้ อยากให้ทำอะไรบอกมาจัดไปอย่าให้เสีย จ้าง50เล่นซะ500 สนุกดีก็บอกแล้วไงว่าได้ทำสิ่งที่ไม่เคยคิดว่าจะทำได้ ภูมิใจนะเนี่ยมีลูกจะเล่าให้ลูกฟังว่าตอนสาวๆแม่เก่งขนาดไหน

…หลังจากปีใหม่มาทุกอย่างก็เข้าสู้ภาวะปกติ เก็บของ ทำงาน ไม่สบายกันไปตามระเบียบ ดูแลกันไปแบ่งยากันกินจะได้หายพร้อมๆกัน นี่คือการรักษาที่บ้านเรา มีฉลองหลังงานเสร็จ จับของขวัญ ร้องเกะ เฮฮาปาจิงโกะ นี่แหละบ้านเราไม่มีคำอวยพรที่เป็นทางการคงเพราะรู้กันอยู่แล้วว่าทุกคนรู้สึกยังไง มันอาจจะมากเกินกว่าจะบรรยายออกมาเป็นคำพูดได้ แต่นอกเหนือจากคำอวยพรก็อยากพูดคำว่า “ขอบคุณ” คำสั้นๆที่มากด้วยความหมาย

ขอบคุณ…ทุกวินาทีที่ยังมีลมหายใจ

ขอบคุณ…ทุกนาทีทำให้รู้ว่ามีใครให้คิดถึง ห่วงใย

ขอบคุณ…ทุกชั่วโมงที่ได้มีโอกาสทำให้ใครก็ได้มีความสุข

ขอบคุณ…ทุกวันที่เรายังได้อยู่ด้วยกัน

ขอบคุณ…ทุกปีที่ทำให้เราผ่านช่วงเวลาที่มีค่าไปพร้อมๆกัน

ขอบคุณ…ทุกคนที่คอยให้กำลังใจ ให้การสนับสนุน ช่วยเหลือมาโดยตลอด

ขอบคุณ…ทุกสิ่งทุกอย่างที่มี ที่เป็น ในวันนี้

และ ขอบคุณ…ทุกคน ทุกสิ่ง ที่อาจจะเคยลืมขอบคุณไป…

…ขอบคุณค่ะ…