ถ้าทุก ๆ อย่างพังลงพริบตา และถ้ามีเหตุเลวร้ายมากกว่านี้

คงมีผู้ที่แพ้ แต่ไม่มีขัยชนะอันใด หากพรุ่งนี้สิ่งที่ เหลือเป็นแค่เพียงซากปรักหักพัง

ไม่ใช่แผ่นดินทองของใครแต่เป็นแผ่นดินทองของเรา

…เพราะทุกฝ่ายต่างก็รักแผ่นดินไทย

…หรือทุกฝ่ายไม่ได้รักแผ่นดินไทย

…ขอได้โปรดอย่าทำร้าย แผ่นดินไทย

…ระหว่างที่กบดาลก็แอบไปเก็บเรื่องมาฝากให้อ่านกันเยอะเลย…ทั้งเรื่องน้ำมันขึ้นราคา แทบจะเติมน้ำก๋วยเตี๋ยวแทนอยู่แล้วนี่…เรื่องไปสัมนาการป้องกันยุงลาย ได้รู้จักยุงแม้วด้วยแต่มันไม่ยักจะเป็นหน้าเหลี่ยม จึ๋ย!!!! คุกค๊าบบบบบ…ไปเรื่องอื่นดีก่า ต้องนี่เลยกีฬาโอลิมปิคที่ปักปิ่ง (อืม! ขนมเค้าอร่อยน๊า รู้จักมาตั้งแต่เป็นเด็กน้อยหล่ะ) กับตัวแทนประทศไทยที่ไปสร้างชื่อมากมาย แต่ขอบอกว่าปีนี้มีนักกีฬาต่างชาติที่หน้าตาดี๊ดีมาเป็นแรงบันดาลในการชมการแข่งขันอย่างมุ่งมั่นตั้งใจ (ประหนึ่งว่าได้โอนสัณชาติไปเป็นพลเมืองประเทศเค้าแล้วเรียบร้อย) โดยเฉพาะศึกบนผืนผ้าใบที่ทำเอาคนเชียร์ลุ้นกันตัวโก่งเป็นกุ้งกุลา หายใจไม่ทั่วท้อง บางรายถึงกับลงทุนทิ้งร้านข้าวแกงเพื่อมาออกท่าทาง ส่งเสียงเชียร์กันอย่างหน้ามืด แล้วก็สำเร็จไปตามคาดหมาย ไชโย ไชโย ไชโย!!…ปราบปลื้มค๊า แล้วไหนยังจะเรื่องสภาพอากาศที่เอาแน่เอานอนไม่ได้ วันนึงมีเหมาหมด 4 ฤดูเลย น้ำแข็งขั่วโลกละลาย นกอบพยบย้ายถิ่นฐาน ทำให้หลายพื้นที่เกิดอาการงานเข้า เดี๋ยวคุณลุงป่วย คุณหลานไม่สบาย คุณยายเป็นหวัด น้องสัตว์สี่เท้าเบื่ออาหาร…กรมอุดตะลุดนิยามวิทยารายงานว่า “…สภาพอากาศยังมีการเปี๊ยนไป๋ในหหลายพื้นที่ ลมใต้ปีกมีกำลังแร๊ง!!พักตีศอกเข้าซอกคอจนสลบ เรือเล็กห้ามออกจากฝั่งยกเว้นกรณีที่เจ้าของเรือเป็นนักว่ายน้ำทีมชาติ ปริมาณน้ำฝนยังอยู่ในระดับที่ควบคุมได้ แต่ควรระวังไม่ให้เขื่อนรั่วไม่เช่นนั้นจะส่งผลให้ระดับน้ำทะเลเพิ่มสูงขึ้น ผู้ที่อาศัยอยู่ในบริเวณที่ราบอาจจะเปียกไปถึงข้างในแบบไม่ไหลย้อนกลับ สรุปง่ายๆก็คือ ถึงเวลาแล้วมั้ง? ค๊าบที่ควรจะหันมาช่วยดูแลโลกใบนี้กันซักที…”

…จะว่าไปในแต่ละวันมีเรื่องเกิดขึ้นมากมาย ไม่เคยซ้ำกัน หลายคนบ่น บ่น แล้วก็บ่น “…อยากไปอยู่โลกอื่นจังเล๊ย…” อย่าเพิ่งตกอกตกใจไปค๊าบพี่น้อง ทุกปัญหาสามารถแก้ไขได้ หมั่นมองโลกในแง่ดีเข้าไว้เถิดจะเกิดผล เพราะยังไงๆเราก็ยังต้องหายใจอยู่บนโลกกลมๆนี้ไปอีกนาน หรือแม้ใครที่ได้มีโอกาสไปอยู่โกลอื่นจริง แต่ก็ไม่เคยมีใครได้กลับมาบอกซักทีว่าโลกอื่นที่ไปมาเนี่ยมันดีกว่าจริงๆรึเปล่า แม้บางครั้งอาจจะกลับมาได้แต่เชื่อเถอะว่าไม่ได้กลับมาสภาพเดียวกับตอนที่ไปแน่ๆ กุ๊ก กุ๊ก กู๋ จึ๋ย!!!!!…

ใหญ่ Monotone มาพร้อมกับเพลงโดนใจที่ทุกคนต้องร้องตาม..

รูปนี้ตั้งใจจะถ่ายมือกลองแต่บังเอิญว่าไกลไปหน่อย..แต่ก็โออยู่

เสื้อผ้าสบายๆ สไตล์พี่ใหญ่ เข้ากั๊นเข้ากันกับรองเท้าสีเหลือง(ได้อีก)..

คนนี้ที่รอคอย..ไม่ต้องพูดแค่กดเปียโน สาวก็กรี๊ด!!!ตรึม

อ่านปากของฉันนะว่า “ตึ๊งตึง..”

(ปล. รักเธอกลายเป็นเพลงชาติประจำกลุ่มแฟนคลับคนร๊ากโต๋ไปแล้วเรียบร้อย..)

วันนี้มาแบบชิลล์ๆ..เสื้อยืด กางเกงยีนส์ ไม่แต่งหน้า เซ็ทผมนิดหน่อย แค่นี้ก็ใจละลายแล้ว!!!..

(รู้สึกเหมือนโต๋จะอ้วนขึ้นรึเปล่าเอ่ย?..จ้ำม่ำนะจ๊า)

มาต่อวงที่มีทั้ง สัก(ศักดิ์) และ สี(ศรี).. TATTOO COLOUR

กำลังได้ฟิวส์..ร้องเพลงอะไรหว่า? จำไม่ได้หล่ะ รู้แต่ว่าเพราะทุกมากมาย

พี่ดิมสู้ๆ..เหนื่อยมั้ยคะ เดี๋ยวซับเหงื่อให้น๊า(ว่าไปโน่น!!!)

โอ้!! เซ็นต์มือเป็นระวิง และถูกทิ้งให้อยู่คนเดียว(เพื่อนในวงไม่รู้หายไปไหนกันหมด..)

พี่ดิม..งานเข้า(เซ็นต์ครั้งละ 5 บาท นะค๊าบ!!..อ่ะล้อเล่งน่า)

เหนื่อยค๊าบ..ขอพักก่อน แต่ก็ยังยิ้มไม่เลิก(น่าร๊ากจิงๆเลย)

อ่ะ! ยิ้ม ยิ้ม ยิ้ม (พี่ดิม ร้องนำ+หน้าตาดี TATTOO COLOUR)..

นี่ก็ ยิ้ม ยิ้ม ยิ้ม (พี่จั๊มพ์ มือเบส TATTOO COLOUR)..

ยิ้มไม่ยิ้มไม่รู้..รู้แต่ยกนิ้วอย่างเดียว (พี่รัฐ มือกีต้าร์ TATTOO COLOUR)

(คนนี้แหละที่แต่งเพลง ฟ้า กับ จำทำไม)

คนสุดท้าย แนวที่สุดในวงหล่ะ (พี่ตง มือกลอง TATTOO COLOUR)

สุดท้าย ท้ายสุด..และสุดจะบรรยาย กว่าจะได้รูปนี้มาต้องเบียดกะเค้าแทบแย่ อิอิ..

..นี่แค่หนังตัวอย่าง(แค่บางส่วน)..ยังมีอีกหลายรูป ไว้จะอัพเพิ่งให้แล้วกันน๊า(ถ้าไม่ลืม)..

..และถ้าได้มีโอกาสไปงานดีๆแบบนี้อีกจะเก็บรูปมาฝากอีกแล้วกันคะ..

…วันที่คน 2 คนจับมือกันเซ็นต์สัญญาสิ้นสุดความว่างเปล่า หยุดนโยบายสะสมความเหงา

…วันที่คน 2 คนได้เจอกันตกลงจะเดินร่วมทางไปด้วยกัน เมื่อต่างก็รู้ว่าอีกคนนั้นมีอยู่จริง

…วันที่ปริมาณความเหงาจะลดลง เปลี่ยนจากคำว่า”ฉัน “และ”เธอ”เป็นคำว่า”เรา”

…แต่อีกฝากในโลกที่ถูกกั้นด้วยการรอคอย ความว่างเปล่า โดดเดียว ยังมีประชากรอีกจำนวนไม่น้อยที่ยังไม่สามารถก้าวข้ามเส้นแบ่งนั้นมาได้ คิดแล้วช่าง So Sad ซะไม่มี อยากบอกรักแต่ก็ไม่มีใครให้บอกรัก คนที่รักก็ไม่มี คนมาก็ไม่มี หรือไม่ก็ต้องซื้อกุหลาบให้ตัวเอง ฉันซื้อกุหลาบให้ตัวเอง ต้องทนเดียวดายวังเวงอย่างนี้…แหม!!มันช่างอินซะนี่กะไร แต่อย่าถามนะว่าฉันยืนอยู่ฝั่งไหนบนโลกเบี้ยวๆใบนี้ เพราะจะถือว่าเป็นคำถามที่หยาบคายมากๆ ทำไมต้องมีวันแห่งความรัก ในเมื่อรักแล้วต้องเสียใจ (อ่ะ!เริ่มคิดเข้าข้างตัวเอง) แต่จะว่าไปรักกันก็ยังดีกว่าเกลียดกันใช่ม๊า คงไม่มีหรอกวันเกลียดกันแห่งชาติ วันแช่งชักหักกระดูกแห่งปี หรือวันเผาพริกเผาเกลือสาปส่งสากล ถ้ามีคงต้องบ้าแน่ๆ

…”ฉันยอมถูกมองว่าเป็นคนมีปัญหา ดีว่าที่เธอจะรู้ว่าฉันรักเธอขึ้นที “นี่ ก็เป็นอีกส่วนของประชากรที่ยังสันสนว่าจะอยู่ฝั่งไหนดี ได้แต่ยืนงงเป็นงองู 8 ตัวคิ้วขมวดหางตกคอแข็ง เพราะความรักจุกอก หาทางออกไม่ได้ก็ประชดชีวิตซะเฉยๆกลายเป็นคนมีปัญหาซะเลย

…”เพราะความต่าง เรารักกันไม่ได้ เธอดีเกินไป “ประโยคกินใจที่สุดแสนจะน้ำเน่าเมื่อได้ยิน แต่ก็ยังทำให้คนที่เป็นฝ่ายถูกปฏิเสธ เกิดอาการตาลาย น๊อกกลางอากาศ หายใจไม่ออกเมื่อได้ฟังอยู่ดี อย่าพูดได้ป่ะ แค่บอกว่าหมดรักกันแล้วก็จบแค่นั้นไม่เห็นจะต้องหาคำสวยๆ ประโยคดีๆมาพูดกันเลยทั้งที่สุดท้ายความหมายก็คือต้องการจะไปอยู่ดี

…ต่างคนก็ต่างมีจุดเริ่มต้นของความรัก การให้ความรัก รักษาความรัก และบทสรุปของความรักที่ไม่เหมือนกัน ร้อยคนก็ร้อยแบบ ถ้าใครสมหวังความรักก็ได้ประโยชน์ไป ผลพวงคือความสุข แต่ถ้าเมื่อไหร่ที่ผิดหวังก็โบ๊ยความผิดให้ความรักอีก รักแล้วเสียใจ ร้องไห้ ทั้งๆที่ความรักไม่เห็นจะรู้เรื่องอะไรด้วยซักหน่อย หน้าตาความรักเป็นยังไงก็ไม่รู้ จะมีหูซ้ายข้างเดียวรึเปล่าก็ยังไม่เคยเห็น ความรักอยู่เฉยๆแท้ๆก็โดนทั้งขึ้นทั้งล่อง น่าสงสารจริงๆเลย ถ้าเปรียบความรักเหมือนกับแก้วใบหนึ่ง แล้วเราเกิดชอบใจที่ได้แก้วนั้นมา วันหนึ่งมันหายไปเราก็เสียดาย แต่ถ้าวันนี้เราไม่หยิบมาแก้วก็ยังอยู่ที่เดิม ความรักไม่ใช่ของเรา รักก็อยู่ของมัน เมื่อไม่มีแล้วก็ช่างมันเถอะ อยากให้มันอยู่นานๆก็ต้องอยู่ที่เราควรดูแลรักษาให้ดี แต่ถ้าเสียมันไปอีกก็ช่วยไม่ได้หรอก ก็แค่บอกกับใจว่า”ความรักไม่ใช่ของเรา”